Maleisische uitspraak dat kwijtingsafspraak bij echtscheiding ook pensioenverevening omvat, houdt stand

Geschil over pensioenverevening van ex-echtgenoten. Man heeft naast Nederlandse ook Maleisische nationaliteit, vrouw is Maleisisch. Na echtscheiding heeft Maleisische rechter uitspraak gedaan. De Maleisische rechter heeft geoordeeld dat er niet hoeft te worden verevend wegens kort gezegd afspraken dat over en weer niets meer van elkaar gevorderd zou worden. De zaak gaat over de vraag of de Maleisische rechter bevoegd was en of ondanks Maleisisch vonnis pensioenverevening moet plaatsvinden. Het hof oordeelt dat de Maleisische rechter bevoegd was en tot het oordeel mocht komen. Erkenning van de uitspraak van de Maleisische rechter leidt niet tot een gevolg dat naar Nederlandse opvattingen niet kan worden geduld. Dat een Nederlandse rechter wellicht tot een ander oordeel zou komen, omdat niet is voldaan aan de voorwaarde dat expliciet afstand is gedaan van het recht op pensioenverevening, doet hieraan niet af.

Werknemers die pas na uitkomst procedure collega’s protesteren tegen pensioenwijziging werkgever hebben hun recht verwerkt

Geschil over de wijziging van de werknemerspremies van werknemers bij Fair Play. Nadat Fair Play in 2014 de pensioenovereenkomst had gewijzigd is een vijftal werknemers een procedure gestart stellende dat sprake is van een niet rechtsgeldige eenzijdige wijziging. In 2018 wees het Hof Den Bosch de vorderingen van deze werknemers toe. Dat is door de Hoge Raad in stand gelaten. Na de uitspraak van het Hof Den Bosch had zich een groot aantal andere werknemers gemeld met het verzoek ook voor hen de regeling terug te draaien. Volgens het hof hebben deze werknemers hun recht verwerkt. Volgens de A-G heeft het hof voldoende gemotiveerd dat niet louter sprake is van ‘stilzitten’, dat van werknemers verwacht mocht worden dat zij kenbaar hadden gemaakt aan de werkgever dat een gunstige uitkomst in die procedure ook voor hen zou gelden en dat van ongelijke behandeling tussen de groep procederende en niet-procederende werknemers geen sprake was, nu deze groepen niet gelijk zijn. De Hoge Raad doet de zaak af op grond van artikel 81 RO.

Werknemers die pas na uitkomst procedure collega’s protesteert tegen pensioenwijziging werkgever hebben hun recht verwerkt

Geschil over de wijziging van de werknemerspremies van werknemers bij Fair Play. Nadat FairPlay in 2014 de pensioenovereenkomst had gewijzigd is een vijftal werknemers een procedure gestart stellende dat sprake is van een niet rechtsgeldige eenzijdige wijziging. In 2018 wees het Hof Den Bosch de vorderingen van deze werknemers toe. Dat is door de Hoge Raad in stand gelaten. Na de uitspraak van het Hof Den Bosch had zich een groot aantal andere werknemers gemeld met het verzoek ook voor hen de regeling terug te draaien. Volgens het hof hebben deze werknemers hun recht verwerkt. Volgens de A-G heeft het hof voldoende gemotiveerd dat niet louter sprake is van ‘stilzitten’, dat van werknemers verwacht mocht worden dat zij kenbaar hadden gemaakt aan de werkgever dat een gunstige uitkomst in die procedure ook voor hen zou gelden en dat van ongelijke behandeling tussen de groep procederende en niet-procederende werknemers geen sprake was, nu deze groepen niet gelijk zijn. De Hoge Raad doet de zaak af op grond van artikel 81 RO.

Werkneemster die pas na uitkomst procedure collega’s protesteert tegen pensioenwijziging werkgever heeft haar recht verwerkt

Geschil over de wijziging van de werknemerspremies van werknemers bij Fair Play. Nadat FairPlay in 2014 de pensioenovereenkomst had gewijzigd is een vijftal werknemers een procedure gestart stellende dat sprake is van een niet rechtsgeldige eenzijdige wijziging. In 2018 wees het Hof Den Bosch de vorderingen van deze werknemers toe. Dat is door de Hoge Raad in stand gelaten. Na de uitspraak van het Hof Den Bosch had zich een groot aantal andere werknemers gemeld met het verzoek ook voor hen de regeling terug te draaien. Volgens het hof hebben deze werknemers hun recht verwerkt. Volgens de A-G heeft het hof voldoende gemotiveerd dat niet louter sprake is van ‘stilzitten’, dat van werknemers verwacht mocht worden dat zij kenbaar hadden gemaakt aan de werkgever dat een gunstige uitkomst in die procedure ook voor hen zou gelden en dat van ongelijke behandeling tussen de groep procederende en niet-procederende werknemers geen sprake was, nu deze groepen niet gelijk zijn. De Hoge Raad doet de zaak af op grond van artikel 81 RO.

Is er objectieve rechtvaardiging voor maximumleeftijd van 60 jaar voor sollicitanten Duitse advocaat-notarissen?

Verzoekster heeft gesolliciteerd naar het ambt van advocaat-notaris in het rechtsgebied van het Amtsgericht (rechter in eerste aanleg, Duitsland) waar zij al meer dan drie jaar werkzaam is als advocaat. Haar sollicitatie is afgewezen omdat zij op de uiterste datum voor de indiening van een sollicitatie ouder was dan 60 jaar. HvJ EU wordt verzocht te beoordelen of een nationale regeling die voorziet in een maximumleeftijd van 60 jaar voor de eerste benoeming tot advocaat-notaris verboden leeftijdsonderscheid is. Het HvJ EU wijst erop dat de aangevoerde redenen legitieme doelstellingen zijn die passend en noodzakelijk lijken, al moet dat worden geverifieerd door de nationale rechter.

Verschillende uitstelmogelijkheden pensioen federale en deelstaatrechters niet gebaseerd op leeftijd maar beroepscategorie: valt buiten reikwijdte Richtlijn 2000/78/EG

Geschil over de vraag of een nationale regeling volgens welke federale rechters hun pensionering niet kunnen uitstellen, terwijl federale ambtenaren en rechters van de deelstaten dit wel kunnen, tot leeftijdsonderscheid leidt zoals bedoeld in de Gelijkebehandelingsrichtlijn 2000/78/EG. Het verschil in pensioenleeftijd en uitstelmogelijkheden tussen federale rechters en rechters van deelstaten is niet gebaseerd op leeftijd maar op beroepscategorie. Daarmee valt het onderscheid niet onder de reikwijdte van Richtlijn 2000/78/EG, aldus het HvJ EU.

Rendementsgarantie: uitvoerder heeft geen te laag bedrag overgemaakt aan nieuwe uitvoerder

De commissie moet de vraag beantwoorden of de pensioenuitvoerder het juiste kapitaal heeft overgedragen. Op grond van het pensioenreglement had de consument een gegarandeerd 4% rendement op de som van de tot de pensioendatum ingelegde premies na aftrek van een risicopremie voor premievrijstelling bij arbeidsongeschiktheid en kosten. De consument heeft dit rendement ook gekregen. De klacht van de consument is ongegrond. Zijn vordering wordt afgewezen.

Indexatievordering met onbepaalde waarde geschat op meer dan € 25.000 ontvankelijk bij Commissie van Beroep

De consument klaagt erover dat zijn pensioen niet of niet voldoende is geïndexeerd. Volgens de consument is de pensioenuitvoerder hiertoe verplicht. De Geschillencommissie heeft geoordeeld dat de pensioenuitvoerder correct uitvoering heeft gegeven aan de pensioenovereenkomst. De pensioenuitvoerder is niet verplicht om het pensioen te indexeren op basis van inflatie. De vordering is afgewezen (KIFID 2024-0352). De consument wenst een oordeel van de Commissie van Beroep. Deze oordeelt ten aanzien van de ontvankelijkheid dat de indexatievordering van onbepaalde waarde is en waarschijnlijk boven de beroepsgrens van € 25.0000 komt. Daarom dient een inhoudelijk oordeel te volgen.

Pensioenconsument heeft geen recht op bonus bij leven

De consument heeft deelgenomen aan twee pensioenverzekeringen die, nadat zij aanvankelijk op 1 april 2017 in verband met zijn uitdiensttreding als beëindigd zijn aangemerkt, per 1 oktober 2017 zijn hersteld en vervolgens op zijn verzoek op 1 april 2020 zijn geëxpireerd. Per 1 april 2023 heeft de consument het per 1 april 2020 beschikbaar gestelde pensioenkapitaal aangewend om bij een andere pensioenuitvoerder een pensioen aan te kopen. De consument maakt aanspraak op uitkering van een bonus bij leven met betrekking tot verscheidene tussen 1 april 2017 en 1 april 2023 gelegen periodes. Met de Geschillencommissie komt de Commissie van Beroep tot de conclusie dat de claim van de consument onvoldoende is onderbouwd en niet toewijsbaar is.

Verschuldigd bedrag na opzegging verzekeringsovereenkomst door verzekeraar

Geschil tussen levensverzekeraar Ennia en Canon. Ennia had een verzekeringsovereenkomst gesloten met het internationaal pensioenfonds Océ (Sipo). Na opzegging van de verzekeringsovereenkomst door Ennia is aan Sipo een bedrag betaald. Daarna – op 4 juli 2018 – is de noodregeling van toepassing verklaard op Ennia. Sipo vordert nog bedragen van Ennia na beëindiging van de verzekeringsovereenkomst. Ennia stelt daarna dat een te hoog bedrag is uitbetaald en doet een beroep op verrekening. Een noodregeling van de (vermeend) debiteur staat er niet aan in de weg dat de (vermeend) crediteur een rechterlijk oordeel vraagt over de vordering en veroordeling tot betaling vordert. Uit de correspondentie volgt dat Ennia aanvankelijk meende dat bij de beëindiging van de overeenkomst moest worden uitgegaan van de waarde van het beleggingsdepot. Het stond Ennia echter vrij om op die onjuiste veronderstelling, waarvoor de overeenkomst geen grondslag bood, terug te komen. Sipo heeft aan die veronderstelling niet gerechtvaardigd het vertrouwen kunnen ontlenen dat Ennia haar meer zou betalen dan waartoe zij gehouden was.